KLASZTOR BRACI MNIEJSZYCH - FRANCISZKANÓW

ul. Szersznika 3 43 - 400 Cieszyn

+48 33 852 43 57 tel. kom. (T-Mobile CZ) +420 733 742 141

email: franciszkanie.cieszyn [mapłka] gmail.com

Konto klasztorne: 1410 2013 90 0000 6202 0200 2863

 

 

KAPELAN SZPITALA ŚLĄSKIEGO W CIESZYNIE:

o. Natalis Falkus OFM +48 692 881 867

Historia kościołakosciol_m

Historia tego kościoła związana jest z przybyciem do Cieszyna w 1670 roku jezuitów. Na swoją stację misyjną otrzymali cztery domy i wybudowaną w 1674 roku kaplicę, którą w 1707 roku przebudowano na kościół. Od roku 1773, tj. od kasaty jezuitów, służy już prawie zawsze młodzieży. Kościół został mocno zniszczony przez pożar w 1789 roku. Wielkie zasługi przy jego odbudowie miał, pochodzący z Cieszyna, ks. Leopold Szersznik. W wyniku odbudowy halowy kościół o trzech przęsłach otrzymał fasadę, która wraz z wieżą tworzy ciekawą późnobarokową kompozycję.

W niszach fasady kościoła stoją rzeźby świętych; Franciszka z Asyżu i Józefa z Dzieciątkiem. Ołtarz główny, póznobarokowy, z końca XVIII wieku, ozdobiony jest płaskorzeźbami Ostatniej Wieczerzy (na drzwiczkach tabernakulum), posągami adorujących aniołów i dużym obrazem Ukrzyżowania. W bocznym ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, a na ścianie, obok barokowo-klasycystycznej ambony z dekalogiem na szczycie, obraz św. Franciszka Ksawerego (XVIII w.).

 
Pierwsze wzmianki o franciszkanach w Cieszynie pochodzą z XV wieku. Jak podają źródła historyczne z tegoż klasztoru bracia przenieśli się do Bytomia. W 1789 roku odkryto dawny cmentarz zakonny. Obecny klasztor to część dawnego kompleksu klasztornego Jezuitów z XVII wieku, w skład którego wchodził jeszcze obecny kościół św. Krzyża i budynek obecnego Starostwa Cieszyńskiego będący wówczas przyklasztorną szkołą dla młodzieży prowadzoną przez jezuitów.

W 1773 roku nastąpiła kasata zakonu jezuitów, ale jakie były dalsze losy klasztoru tego nie wierny. Od 1802 roku przez następnych 130 lat mieściła się tu biblioteka wraz z zbiorami muzealnymi Ks. Leopolda Szersznika - jezuity. Po II wojnie światowej budynek wykorzystywano między innymi na mieszkania dla funkcjonariuszy państwowych. W 1987 roku Urząd Miasta wystawił budynek do licytacji. Zakupiony przez osobę świecką został przekształcony na hotel. Ponownie wystawiony na sprzedaż został zakupiony przez Prowincję Braci Mniejszych Franciszkanów z Katowic i następnie wydzierżawiony Apostolatowi ”Signum Magnum” z Rybnika, który w 1994 roku zapoczątkował tu działalność hotelu ”Rafael”. W 1996 roku zarząd naszej Prowincji zakonnej zadecydował o zaprzestaniu działalności hotelowej i utworzeniu w tym obiekcie bursy dla młodzieży. Działalność nowej instytucji została wpisana przez kuratorium oświaty do ewidencji 5 czerwca 1996 roku, a jej działalność rozpoczęła się od 1 września tegoż roku. 19 października ks. bp Tadeusz Rakoczy poświęcił klasztor i bursę. Kanoniczne erygowanie domu zakonnego miało miejsce 18 czerwca 1997 roku. W sierpniu 2005 r. otrzymali bracia w dzierżawę od diecezji bielsko - żywieckiej kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego. W październiku 2009 roku, za zgodą władz zakonnych, zrezygnowano z działalności bursy i w jej miejsce utworzono dom rekolekcyjny dla całej prowincji zakonnej. Działalność domu rekolekcyjnego rozpoczęła się w styczniu 2010 roku

Bracia zajmują się przede wszystkim duszpasterstwem szpitalnym - Szpital Śląski, duszpasterstwem Zakładu Opiekuńcza - Leczniczego w Cieszynie, Domu Spokojnej Starości w Cieszynie, duszpasterstwem sióstr zakonnych, duszpasterstwem więziennym - Zakład Karny w Cieszynie. Ponadto prowadzą działające przy klasztorze Hospicjum domowe św. Łukasza zajmujące się opieką ludzi chorych leżących w domach, jak również opiekują się bezdomnymi, gdzie miesięcznie wydają ponad 1500 darmowych obiadów. Przy klasztorze ma swoje miejsce spotkań wspólnota Franciszkańskiego Zakonu Świeckich skupiająca w sobie ponad 40 entuzjastów i czcicieli św. Franciszka.

Przeczytaj również:
 
 
 

WSPÓLNOTA KLASZTORU

 

o. Wit Chlondowski, gwardian, definitor, prowincjalny sekretarz misji i ewangelizacji oraz animator ewangelizacji. Urodził się 8 września 1980 roku w Rybniku. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1999 roku. Dnia 5 lutego 2005 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 27 kwietnia 2006 roku. Imieniny zakonne obchodzi 15 czerwca.

o. Natalis Falkus, wikariusz domu, kapelan szpitala. Urodził się 30 czerwca 1970 roku w Knurowie. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1991 roku. Dnia 1 lutego 1997 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 30 kwietnia 1998 roku. Imieniny zakonne obchodzi  25 grudnia.

o. Rafał Kogut, stacjonariusz. Urodził się 5 września 1956 roku w Bytomiu. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1975 roku. Dnia 9 stycznia 1980 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 7 kwietnia 1982 roku. Imieniny zakonne obchodzi 29 września.

o. Jonatan Stanek, kapelan Domu Spokojnej Starości. Urodził się 30 kwietnia 1967 roku w Morągu. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1991 roku. Dnia 4 lutego 1999 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 10 maja 2000 roku. Imieniny zakonne obchodzi 1 listopada.

o. Abraham Sobkowski, stacjonariusz. Urodził się 13 września 1975 roku w Katowicach. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1994 roku. Dnia 17 października 1999 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 2001 roku. Imieniny zakonne obchodzi 9 października.

o. Florentyn Marek Muszyński, stacjonariusz. Urodził się 2 lipca 1972 roku w Katowice. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 1995 roku. Dnia 17 września 2000 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 9 maja 2002 roku. Imieniny zakonne obchodzi 16 października.

o. Efraim Kostrzewa, duszpasterz akademicki. Urodził się 7 grudnia 1981 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 2002 roku. Dnia 6 stycznia 2008 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 30 kwietnia 2009 roku. Imieniny zakonne obchodzi 9 czerwca.

br. Tadeusz Dariusz Furgoł,. Urodził się 16 maja 1976 roku we Knurowie. Do Zakonu Braci Mniejszych w naszej Prowincji wstąpił w 2004 roku. Dnia 21 lutego 2010 roku złożył śluby wieczyste. Imieniny zakonne obchodzi 28 października.

Skład personalny aktualny na dzień 15.10.2016 r.

Pro familia:
o. bp Zbigniew Kusy - misjonarz w RCA;
o. Maksym Kopiec - Rzym;

Poprzedni Przełożeni:

o. Alan Rusek - dyrektor bursy (1996-1997);
o. Alan Rusek - gwardian (1997-2000);
o. Teodor Cuber - gwardian (2000-2004);
o. Symplicjusz Sobczyk - gwardian (2004-2013);
o. Wit Chlondowski - gwardian definitor (2013-).

REGUŁA ZAKONU BRACI MNIEJSZYCH (zatwierdzona w 1223 roku)

Bulla, cz. I

Biskup Honoriusz, sługa sług Bożych, umiłowanym synom, bratu Franciszkowi i innym braciom z zakonu Braci Mniejszych pozdrowienie i apostolskie błogosławieństwo.

Stolica Apostolska ma zwyczaj pozwalać na pobożne życzenia proszących i udzielać chętnie poparcia dla ich chwalebnych pragnień. Dlatego umiłowani w Panu synowie, skłaniając się do pobożnych próśb waszych, regułę waszego zakonu potwierdzoną przez niezapomnianej pamięci papieża Innocentego, naszego poprzednika, do tej bulli włączoną, powagą apostolską wam potwierdzamy i niniejszym pismem bierzemy w opiekę. Jest ona następująca:

Rozdział 1

W imię Pańskie! Zaczyna się sposób życia braci mniejszych

Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości. Brat Franciszek przyrzeka posłuszeństwo i uszanowanie papieżowi Honoriuszowi i jego prawnym następcom, i Kościołowi Rzymskiemu. A inni bracia mają obowiązek słuchać brata Franciszka i jego następców.

Rozdział 2

Kandydaci i sposób ich przyjmowania.

Tych, którzy przyjdą do naszych braci i pragnęliby przyjąć ten sposób życia, niech bracia odeślą do swoich ministrów prowincjalnych, bo im jedynie, a nie komu innemu przysługuje prawo przyjmowania braci. Ministrowie niech ich sumiennie wybadają w zakresie wiary katolickiej i sakramentów Kościoła. I jeśli w to wszystko wierzą i pragną to wiernie wyznawać i aż do końca pilnie zachowywać, i jeśli nie mają żon albo, jeśli mają, wstąpiły już one do klasztoru lub z upoważnienia biskupa diecezjalnego dały im na to pozwolenie i same złożyły ślub czystości, i są w takim wieku, że nie mogą budzić podejrzeń - niech im powiedzą słowa Ewangelii świętej (por. Mt 19, 21), aby poszli, sprzedali całe swoje mienie, i starali się rozdać to ubogim. Jeśli nie mogą tego uczynić, wystarczy ich dobra wola. I niech się strzegą bracia i ich ministrowie, aby się nie wtrącali do ich spraw doczesnych, żeby mogli nimi swobodnie rozporządzać, jak Pan ich natchnie. Jeżeli jednak pytaliby o radę, to ministrowie mogą ich posłać do osób bogobojnych, za których radą rozdaliby swoje dobra ubogim. Potem [ministrowie] dadzą im odzież na czas próby, to jest: dwie tuniki bez kaptura, sznur, spodnie i kaparon sięgający do pasa, chyba, że tymże ministrom co innego niekiedy wyda się właściwszym według Boga. Po upływie roku próby niech będą przyjęci pod posłuszeństwo, przyrzekając na zawsze zachowywać ten sposób życia i regułę. I stosownie do rozporządzenia Ojca Świętego nie wolno im w żadnym wypadku wystąpić z tego zakonu, bo według świętej Ewangelii nikt, kto przykłada rękę do pługa, a ogląda się wstecz, nie nadaje się do królestwa Bożego (Łk 9, 62).

A ci, którzy przyrzekli już posłuszeństwo, niech mają jedną tunikę z kapturem i drugą - którzy chcieliby mieć - bez kaptura. I w razie konieczności mogą nosić obuwie. I niech wszyscy bracia noszą odzież pospolitą, i mogą ją z błogosławieństwem Bożym łatać zgrzebnym płótnem lub innymi kawałkami materiału.

Upominam ich i przestrzegam, aby nie gardzili ludźmi i nie sądzili ich, gdy zobaczą ich ubranych w miękkie i barwne szaty i spożywających wyszukane potrawy i napoje, lecz niech każdy raczej siebie samego sądzi i sobą gardzi.

Rozdział 3

Oficjum Boskie i post, i jak bracia mają iść przez świat.

Klerycy niech odmawiają oficjum Boskie według przepisów świętego Kościoła Rzymskiego, za wyjątkiem psałterza. Dlatego mogą mieć psałterze. Bracia nie-klerycy niech odmawiają dwadzieścia cztery Ojcze nasz za jutrznię, pięć za laudesy, po siedem za prymę, tercję, sekstę i nonę, dwanaście za nieszpory, siedem za kompletę. I niech modlą się za zmarłych.

Niech poszczą od uroczystości Wszystkich Świętych do Bożego Narodzenia. Co do świętego postu, który zaczyna się od Objawienia Pańskiego i trwa nieprzerwanie przez czterdzieści dni i który Pan uświęcił swoim świętym postem (por. Mt 4,2), kto go dobrowolnie zachowa, niech będzie błogosławiony od Pana, a kto nie chce, nie jest do niego obowiązany. Lecz inny post [czterdziestodniowy] przed Zmartwychwstaniem Pańskim niech bracia zachowują. W innych zaś okresach obowiązani są do postu tylko w piątki. W razie oczywistej potrzeby nie są jednak bracia obowiązani do postu cielesnego. Radzę zaś moim braciom w Panu Jezusie Chrystusie, upominam ich i zachęcam, aby idąc przez świat nie wszczynali kłótni ani nie spierali się słowami (por. Tt 3,2; 2 Tm 2,14) i nie sądzili innych. Lecz niech będą cisi, spokojni i skromni, łagodni i pokorni, rozmawiając uczciwie ze wszystkimi, jak należy. I jeśli nie zmusza ich do tego oczywista konieczność lub choroba, nie powinni jeździć konno. Do któregokolwiek domu wejdą, niech najpierw mówią: Pokój temu domowi (por. Łk 10,5). I zgodnie ze świętą Ewangelią mogą spożywać wszystkie potrawy, jaki im podadzą (por. Łk 10,8).

Rozdział 4

Bracia nie powinni przyjmować pieniędzy.

Nakazuję stanowczo wszystkim braciom, aby żadnym sposobem nie przyjmowali pieniędzy lub rzeczy mających wartość pieniężną osobiście lub przez zastępcę. Jednak o potrzeby chorych i odzież innych braci powinni się starać tylko ministrowie i kustosze - i to z największą troską - za pośrednictwem przyjaciół duchowych, w zależności od miejsc, pór roku i zimnych krajów, jak to uznają za konieczne, zawsze z tym zastrzeżeniem, aby - jak powiedziano - nie przyjmowali pieniędzy lub rzeczy mających wartość pieniężną.

Rozdział 5

Sposób pracy

Ci bracia, którym Pan dał łaskę, że mogą pracować, niech pracują wiernie i pobożnie, tak żeby uniknąwszy lenistwa, nieprzyjaciela duszy, nie gasili ducha świętej modlitwy i pobożności, któremu powinny służyć wszystkie sprawy doczesne. Jako wynagrodzenie za pracę mogą przyjmować rzeczy potrzebne do utrzymania siebie i swoich braci, z wyjątkiem pieniędzy lub rzeczy mających wartość pieniężną i niech to czynią z pokorą, jak przystoi sługom Bożym i zwolennikom najświętszego ubóstwa.

Rozdział 6

Bracia nie powinni niczego nabywać na własność;

zbieranie jałmużny i bracia chorzy

Bracia niech niczego nie nabywają na własność: ani domu, ani ziemi, ani żadnej innej rzeczy. I jako pielgrzymi i obcy (por. 1 P 2,11) na tym świecie, służąc Panu w ubóstwie i pokorze, niech ufnie proszą o jałmużnę; i nie powinni wstydzić się tego, bo Pan dla nas stał się ubogim na tym świecie (por. 2 Kor 8,9).

W tym jest dostojeństwo najwyższego ubóstwa, że ono ustanowiło was, braci moich najmilszych, dziedzicami i królami królestwa niebieskiego, uczyniło ubogimi w rzeczy doczesne, a uszlachetniło cnotami (por. Jk 2,5). Ono niech będzie cząstką waszą, która prowadzi do ziemi żyjących (por. Ps 141,6). Do niego, najmilsi bracia, całkowicie przylgnąwszy, niczego innego dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa nie chciejcie nigdy na ziemi posiadać.

I gdziekolwiek bracia przebywają lub spotkaliby się, niech odnoszą się do siebie jak członkowie rodziny. I niech jeden drugiemu z zaufaniem wyjawia swoje potrzeby, jeśli bowiem matka karmi i kocha syna swego (por. 1 Tes 2,7) cielesnego, o ileż troskliwiej powinien każdy kochać i karmić swego brata duchowego! A jeśli który z nich zachoruje, inni bracia powinni tak mu usługiwać, jakby pragnęli, aby im służono (por. Mt 7,12).

Rozdział 7

Nakładanie pokuty braciom grzeszącym

Jeśli jacyś bracia za podszeptem nieprzyjaciela [duszy] dopuszczą się grzechu śmiertelnego i jeśli idzie o taki grzech, którego odpuszczenie, zgodnie z postanowieniem braci, wymaga zwrócenia się do ministrów prowincjalnych, wspomniani bracia obowiązani są zwrócić się do nich jak najprędzej, bez zwlekania. Ministrowie zaś, jeśli są kapłanami, niech sami z miłosierdziem nałożą im pokutę; jeśli zaś nie są kapłanami, niech ją nadadzą za pośrednictwem innych kapłanów zakonu, jak wobec Boga uznają za lepsze. I niech się strzegą, aby się nie gniewali i nie denerwowali z powodu czyjegoś grzechu, bo gniew i zdenerwowanie są i dla nich, i dla innych przeszkodą w miłości.

Rozdział 8

Wybór ministra generalnego tego braterstwa i kapituła w Zielone Święta.

Wszyscy bracia obowiązani są mieć zawsze jednego z braci tego zakonu za ministra generalnego i sługę całego braterstwa i mają ścisły obowiązek być mu posłuszni. W razie jego śmierci ministrowie prowincjalni i kustosze niech wybiorą następcę na kapitule w Zielone Święta. Na tę kapitułę mają się zawsze zbierać razem ministrowie prowincjalni w miejscu wyznaczonym przez ministra generalnego, i to raz na trzy lata albo rzadziej lub częściej, w zależności od zarządzenia wspomnianego ministra. I jeśli kiedy dla ogółu ministrów prowincjalnych i kustoszów stałoby się widoczne, że wspomniany minister nie jest odpowiedni do służby i ogólnego pożytku braci, obowiązani będą wspomniani bracia, którym powierzony jest wybór, w imię Pańskie wybrać sobie innego na kustosza.

Rozdział 9

Kaznodzieje.

Bracia niech nie głoszą kazań w diecezji biskupa, który by im tego zabronił. I żaden z braci niech się nigdy nie waży głosić kazań do ludu, dopóki go minister generalny tego braterstwa nie podda egzaminowi, nie zatwierdzi i nie powierzy mu obowiązku kaznodziejskiego. Upominam również i zachęcam tych braci, aby ich słowa w kazaniach, jakie głoszą, były wypróbowane i czyste (por. Ps 11,7; 17,31) na pożytek i zbudowanie ludu. Niech mówią mu o wadach i cnotach, o karze i chwale słowami zwięzłymi; bo słowo skrócone uczynił Pan na ziemi (por. Rz 9,28).

Rozdział 10

Upominanie i poprawianie braci.

Bracia, którzy są ministrami i sługami innych braci, niech odwiedzają i upominają swoich braci oraz pokornie i z miłością niech ich nakłaniają do poprawy, nie wydając im poleceń niezgodnych z ich sumieniem i naszą regułą. Bracia zaś, którzy są podwładnymi, niech pamiętają, że dla Pana Boga wyrzekli się własnej woli. Dlatego nakazuję im stanowczo, aby byli posłusznymi swoim ministrom we wszystkim co przyrzekli Panu zachowywać, a co nie sprzeciwia się ich sumieniu i regule naszej.

I gdziekolwiek są bracia, którzy poznają i zrozumieją, że nie zdołają zachować reguły według ducha, powinni i mogą zwrócić się do swoich ministrów. Ministrowie zaś niech ich przyjmą z miłością i dobrocią i niech im okażą tak wielką serdeczność, aby bracia mogli z nimi rozmawiać i postępować jak panowie ze swoimi sługami. Tak bowiem powinno być, aby ministrowie byli sługami wszystkich braci. Upominam zaś i zachęcam w Panu Jezusie Chrystusie, aby bracia wystrzegali się wszelkiej pychy, próżnej chwały, zazdrości, chciwości (por. Łk 12,15), trosk i zabiegów tego świata (por. Mt 13, 22), obmowy i szemrania, i ci, którzy nie umieją czytać, niech się nie starają nauczyć, lecz niech pamiętają, że nade wszystko powinni pragnąć posiąść Ducha Pańskiego wraz z Jego uświęcającym działaniem, modlić się zawsze do Niego czystym sercem i mieć pokorę, cierpliwość w prześladowaniu i w chorobie, i kochać tych, którzy nas prześladują, ganią i obwiniają, bo Pan mówi: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za prześladujących i potwarzających was (por. Mt 5,44). Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, bo do nich należy królestwo niebieskie (Mt 5,10). Kto zaś wytrwa aż do końca, ten będzie zbawiony (Mt 10,22).

Rozdział 11

Bracia nie powinni wchodzić do klasztorów mniszek.

Zakazuję stanowczo wszystkim braciom wdawać się w podejrzane znajomości i rozmowy z kobietami. I niech nie wchodzą do klasztorów mniszek oprócz tych braci, którym Stolica Apostolska udzieliła specjalnego pozwolenia. Niech też nie będą ojcami chrzestnymi mężczyzn lub kobiet, aby z tego powodu nie powstało zgorszenie wśród braci lub z powodu braci.

Rozdział 12

Ci, którzy udają się do saracenów i innych niewiernych.

Bracia, którzy za boskim natchnieniem zechcieliby udać się do saracenów i innych niewiernych, niech proszą swoich ministrów prowincjalnych o pozwolenie. Ministrowie zaś niech udzielają pozwolenia tylko tym, których uznają za odpowiednich do wysłania. Ponadto nakazuję ministrom na mocy posłuszeństwa prosić Ojca Świętego o jednego z kardynałów świętego Kościoła Rzymskiego, by kierował ty braterstwem, opiekował się nim i utrzymywał je w karności, abyśmy zawsze poddani i położeni pod stopy tego świętego Kościoła, ugruntowani w wierze (por. Kol 1,23) katolickiej, zachowywali ubóstwo i pokorę, i świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, jak to stanowczo przyrzekliśmy.

Bulla, cz. II

Żadnemu więc człowiekowi nie wolno w ogóle naruszać tego dokumentu naszego potwierdzenia albo zuchwałym postępowaniem mu się sprzeciwiać. Gdyby jednak ktoś odważył się na to, niech wie, że ściągnie na siebie gniew Boga wszechmogącego i Jego Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Dan na Lateranie, 29 listopada, w ósmym roku naszego pontyfikatu.

 

 
 

MSZE ŚWIĘTE I SPOWIEDŹ

 

MSZE ŚW. W NASZYM KOŚCIELE:

W niedziele i święta: 10:00 i 19:00.
W tygodniu: 9:00.
Dla młodzieży: w czasie nauki szkolnej we wtorek o godz. 19.00.

OKAZJA DO SPOWIEDZI ŚW.:

Pół godziny przed każdą Mszą św.
Dodatkowo:
Od poniedziałku do środy:15:00 - 16:30 i o
d czwartku do soboty: 10.00 - 11:30.

Spowiedź może być odwołana po uprzednim ogłoszeniu -> zobacz w ogłoszeniach

 

NABOŻEŃSTWA TYGODNIOWE:

We wtorki ku czci św. Antoniego z Padwy z prośbami i podziękowaniami,
W czwartki ku czci św. Franciszka z Asyżu,
W piątki:
I piątek miesiąca - nabożeństwo pierwszopiątkowe do Najświętszego Serca Pana Jezusa,
III piątek miesiąca - nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia,
W sobotę ku czci Matki Bożej.
I sobota miesiąca - nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi

13 dzień miesiąca - nabożeństwo fatimskie z prośbami i podziękowaniami
(12 dzień miesiąca, jeśli 13  wypadnie w niedziele)

NASZ KOŚCIÓŁ NIE MA BARIER ARCHITEKTONICZNYCH

Thursday the 22nd. OFM 2015.